De fotoclub, ontwikkelen en de ontwikkeling, van Bruïnelaan naar Rotterdamseweg
Regelmatig zit ik te kijken naar nieuws uit Zwijndrecht en probeer dan ook te kijken of het echt nieuw is. Nieuws wat nieuw is klinkt op zich wel grappig maar soms is het zoals we dat nu vaak noemen een update. Ik zag een bericht van de fotoclub Zwijndrecht voorbij komen met een aankondiging van een expositie. Het mooie is dat exposities van de fotoclub niet iets nieuws is aangezien zij al lang bestaan maar iedere expositie laat een nieuw beeld zien waar de waarnemer als een kunstwerk naar kan kijken. De aanschouwer net als de fotograaf laten zijn/haar oog laven aan een beeld wat zo mooi een verhaal vertelt. Deze week was ik in gesprek met een fotografe die vertelde klassiek geschoold te zijn. Klassiek want fotografie kent nogal een groei de laatste tijd. Zij was, net als ik, gewend om te denken aan de type film, de soort lens, licht en locatie wat een foto tot het beeld maakt wat de sfeer of emotie opwekt, wat zo mooi kan met fotografie.
Met de hedendaagse telefoons schieten we wat plaatjes en is de kwaliteit enorm toegenomen. Ook de fotografen bedoeïenen zich van de nieuwe techniek. Ik herinner me de fotoclub Zwijndrecht van de locatie aan de Bruïnelaan. Fotografie was niet alleen het schieten van plaatjes maar het was ook het ontwikkelen van de film, het afdrukken van de foto. Daarbij was kennis van de soort film, lichtgevoeligheid, snelheid van licht maar ook van de chemie een must. Fotografie zoals ik die ook meemaakte was iets magisch om het zo maar uit te drukken. In de donkere kamer was jet bezig eerst de film te ontwikkelen, geheel in het donker, om vervolgens als deze door alle processen heen was gegaan af te drukken.
De resultaten van al dat werk vertelde dan uiteindelijk pas of de foto goed genomen was, scherp en goed belicht, en of de keuze van de film het resultaat opleverde wat je bedacht had. Fotografen waren dus veel meer bezig met het nadenken over het eindresultaat dan wat de tegenwoordige techniek aan mogelijkheden biedt. Toch kijk ik graag naar foto’s omdat ik de verbeelding mij aanspreek. In de jaren zeventig en de fotoclub net bestond kwam ook de derde elpee uit van Rod Stewart onder de titel ; Every picture tells a story, en dat past prima bij fotografie. Rod Stewart zag ik recentelijk een optreden voor het Engelse koningshuis op Remembrance Day. Rod zag er net zo uit als vroeger zou je kunnen stellen, zo op afstand.
Het beeld , ik keek echt maar heel even, hield mij bezig en door de aankondiging van een nieuwe expositie keek ik weer anders de wereld in. Bij iedere foto van Zwijndrecht door de jaren heen en de gedachte aan de Bruïnelaan kwamen weer die mooie beelden terug van gevels en torentjes die tegenwoordig in de architectuur gebruikt worden. Dat op zich is jammer want er zijn nog maar weinig voorbeelden van over en net als bij de fotografie zijn de technieken veranderd. We metselen niet meer een huis, maar stellen het samen uit losse elementen of gieten het in een mal.
Best wel jammer van al die technieken die verdwijnen, maar dat heet vooruitgang. De fotoclub begon in een oud pand dat aan het verzakken was en daar zie je dan dat nieuwe technieken ook een betere kwaliteit opleveren. Ook in de fotografie. Toch vond en vind ik het plaatje van de ingang van de ook al verdwenen veiling prachtig om te zien. Ik ging nog eens op zoek naar verdwenen gebouwen en bedrijven en kwam zo ook op de vele zaadhandels die Zwijndrecht rijk was.
Zwijndrecht speelde dus echt wel een rol als het gaat over ontwikkeling. De fotoclub heeft zich ook ontwikkeld en bestaat nu al zo'n vijfenzestig jaar. Hoeveel foto’s moeten er wel niet bij mensen in het archief zitten over Zwijndrecht. Het is gewoon mooi om te zien hoe een Zwijndrechtse vereniging zich ondanks alle nieuwe technieken een mooie plek in Zwijndrecht inneemt en met hun clubhuis meteen een hoeksteen vormt tussen oud en nieuw. Op de hoek van de Rotterdamseweg, Koninginneweg zitten ze daar mooi in het historische rijtje van woningen.
Daar waar in hun beginperiode nog de grens van de Zwijndrechtse bebouwing lag en nu de wijk Walburg zo lang staat is het mooi om te zien hoe oud en nieuw samenvloeien. De Rotterdamseweg als historisch lint naar het verleden en de Koninginneweg als nieuwe lijn ontstaan in de vorige eeuw. Wie weg wil dromen en daar rond gaat lopen, komt nog genoeg geschiedenis tegen van Zwijndrecht en haar ontwikkeling. De afdrukken van de geschiedenis zijn de gevels die hun verhaal vertellen. Van koetshuis, boerderijwoning tot en met de nieuwbouw die er tussen staat. Veel veranderd er maar de mens blijft beschouwen en aanschouwen en in de nieuwe plaatjes die geschoten worden zit steeds weer een plaatje die het verhaal verteld.
