Thursday 16 September 2021

Alles over Zwijndrecht

Laten we weer swingen in de sterrenbuurt
17
mei

Laten we weer swingen in de sterrenbuurt

De Laurensvliet is als straat niet heel veel veranderd sinds de aanleg. De vijverpartijen tussen Rotterdamseweg tot aan de Jeroen Boschlaan  zijn altijd de rechte sloten geweest die in vier delen doorkruist door de Jansenlaan toch wel een stedenbouwkundige grens vormt in de wijken. De huidige prinsessenbuurt, past goed bij de geschiedenis van zwijndrecht en het koningshuis, is nu een woonwijk aan de Rotterdamseweg waar eerst de Tomado stond aansluitend op de wijk uit de jaren vijftig. Het tramspoor trok voorbij richting  rivieroever.

De Tomado aan het begin van de Laurensvliet vormde met de LTS even verderop voor een industriële uitstraling. Aan de overzijde werd de vliegeniersbuurt gebouwd en tegenover de LTS werd de lagere school de Oever gebouwd. Op die plek vond op een gegeven moment het ringsteken plaats op koninginnedag. De melkwegsingel was de eerste straat die je tegenkwam als je burgemeester Jansenlaan was overgestoken. Het bracht je in de planetenbuurt met aan de overzijde de schildersbuurt. De laurensvliet werd daar omzoomd door woningbouw. Koopwoningen in de planetenbuurt en huurwoningen aan de overzijde tot aan de Rembrandtschool. bij de overgang naar het vierde deel van de vliet wisselde dat naar koopwoningen in de schildersbuurt en huurwoningen in de sterrenbuurt zoals dat heet.

Het mooie van de laurensvliet was op een gegeven moment de rijen bomen die vooral de grens van de sterrenbuurt sierden. Snelgroeiers die telkens aan de snoei drift, kappen maar, ten prooi vielen en regelmatig herplant nu verdwenen zijn. 

Op het moment van mij geboorte keken mijn ouders uit over het wijdse onbebouwde gebied waar de Laurensvliet al was aangelegd. Ik kan mij het wel enigszins voorstellen terwijl ik als kind daar niets meer van heb meegekregen. Voor mij was de Laurensvliet een begrenzing waar ik alleen overheen ging naar de dagwinkels in de Grote Beerstraat terwijl het logischer was om naar de Passage te gaan.

De vijvers vormden grenzen de Willy Sluyterweg  die aansloot op de Melkwegsingel en achter de Passage met de vijverweg. Vanaf het gemeentehuis was het de Willem van Oranjelaan  die de aansluiting maakte en wie vanaf die richting terug de vijverpartijen volgde kwam bij de A 16 uit. De sloot op de voormalige Lindelaan, nu Jeroen Boschlaan voerde je dan terug naar de Laurensvliet en de bewoonde wereld van Zwijndrecht.

Die Laurensvliet bracht bij mij dus meerdere herinneringen naar boven. 

Juist dat stukje rond via de Jeroen Boschlaan en Laurensvliet deed mij meteen aan de wielerronde denken. Die wielerronde door de wijk waar het een drukte van jewelste was met echte wieler enthousiasten met en van de fiets en tourclub de Mol bracht flink wat leven in de brouwerij. Met een start op de Laurensvliet waar een echte speaker de boel aan elkaar praatte. Het was echt scheuren op de fiets over de straatsten en het asfalt.

De Laurensvliet Jeroen Boschlaan, Jupiterstraat en Melkwegsingel leende zich als rechte weg goed voor zo een rondje schilder planetenbuurt. Straten die ik ook vaak fietste met mijn krantenwijk met het Rotterdams Nieuwsblad wel in een hoog tempo maar nooit met de snelheid van de wielrenners. Ik kwam met de krant wel aan de deur van de latere wethouder Rob Sterken die tegen de kerst altijd vrijgevig en vriendelijk was.  Hij was niet de enige wethouder die op de Laurensvliet  woonde. een eind verderop woonde Bob Veenstra. Beiden ontmoette ik door de jaren heen voor mijn opbouwwerk. Aan beiden heb ik positieve herinneringen die ik nu even benoem als sociaal en betrokken.  Vanuit mijn maatschappelijke betrokkenheid kwam ik nog van in de wijk en op de Laurensvliet en Jupiterstraat.  Bloembakken moesten de snelheid afremmen van de automobilisten die er ook een racecircuit van maakten. Dat was al zo ten tijde van de wielerwedstrijden maar met meer automobiliteit kwamen er ook meer “coureurs” wat tot op de dag van vandaag niet anders is. Waren het ooit bromfietsers, met de groei van de economie verdwenen die, werden het steeds meer auto’s. De rolschaatsbaan in het hart van het fiets vierkant was destijds een prachtige vernieuwing. een mooie voorziening die wat Amerikaans aandeed maar nooit tot het wasdom is gekomen zoals misschien wel gedacht. Zelf rolschaaqtste ik graag maar in tegenstelling wat je vandaag ziet met een skatebaan bleef ik vooral in mijn eigen buurt.

De bomen kwamen en gingen, de Lindelaan was al lang geen Lindelaan meer en vertoonde eigenlijk geen Jeroen Bosch taferelen. Sinds achttien tweeën zeventig raasde de trein op stoom voorbij. De vaart naar de Pieterman was verdwenen waarmee het interne transport vooral met paard en wagen verder ging. Dat paard en wagen bleef met de melkman die lang zo zijn waar aan de man bracht.

De kale vlakte die achterbleef op de Laurensvliet biedt mij een aanblik van de verloren tijd, van de verandering, de vele verhalen.

In de zeventig jaar dat de wijk er staat en ik de veranderingen van het komen en gaan van scholen, winkels en mensen heb mogen aanschouwen voel ik mij nog steeds jong. 

Natuurlijk mis je de schwung van een wijk in opbouw maar zie ik die nu op een andere manier. Ik zie de verbinding die het wijkcentrum gemaakt heeft. De gouden doos zoals ze die noemen brengt veel met zich mee. De oude en nieuwe generatie heeft zich gemixt en dan is de verandering zoals die op de wereld plaatsvindt. Dan zie ik wel weer de Jeroen Bosch taferelen met kleur, geur en gewoonten. Eeuwen mixen zich daar tot een nieuwe generatie die in hoop opgroeit en waar opa en oma met hun andere roots genieten van hun kleinkind.

De kinderen van de andere generatie wereldbewoners die ik er heb zien komen en opgroeien zijn alweer bezig richting pensioen en zuchten zoals de eerste wijkbewoners onder alle veranderingen.

Ik glimlach in mijn jeugdigheid want, oud zijn zit in je hoofd. Ik bekijk de wijk opnieuw en bezie de kansen vanuit de mooie opzet die ooit bedacht is. Laten we de sterrenbuurt weer schitterend maken was ooit de slogan. ik kijk naar boven in de avonduren en zie de sterren schitteren, ja laten we de mooie gedachten en belevenissen als sterren in ons hart dragen en met zijn allen er weer wat moois van maken. Zoals we dat zo vaak hebben gedaan met koningsdag of een buurt opruimdag. Het is fijn wonen in Zwijndrecht waar verleden en toekomst altijd hand in hand gaan. Ik denk aan Cindy mijn klasgenootje, aan Rob en Bob aan Hetty die in het verzet van de tweede wereldoorlog zat maar ook aan Diny die een echte buurtmoeder was. Ja die laatste maakte de verbindingen daar gaan we voor. We gaan weer schitteren met alle verhalen in de verschillende talen. Laten we de boel weer laten swingen zoals dat zo mooi is te zien met het beeld van de spelende kinderen en de Moving strings met wijkbewoners van het eerste uur.

Deel dit bericht met je vrienden!

Chris Moorman

Chris Moorman

Chris Moorman publiceert sinds 1977 artikelen, korte verhalen en columns en is sinds die tijd ook politiek actief binnen de regio Drechtsteden, hij is raadslid in Zwijndrecht. Deed opbouwwerk voor de kraakbond Zwijndrecht, de vereniging de Onderste Steen, woonconsumenten platform Drechtsteden en huurdersraad.

Als ondernemer is hij actief met zijn bedrijven fifth dimension en Lingam en actief voor de vereniging Piramiden en de geologische vereniging Geode. Ook is hij bekend van zijn eigen wierook lijn Chrisjewierook voor wereldvrede.

Overzicht columns