Alles over Zwijndrecht...

Column

'Een kar die ratelt op de keien' (donderdag 14 februari 2019)

Afbeelding bij Column: 'Een kar die ratelt op de keien'

Als je het gebied Zwijndrecht doorkruist, en dus vooral dat oude oeverdeel, dan kom je als je honderdvijftig jaar terug gaat eigenlijk een mooi romantisch stuk land tegen. Op die plek wordt gewoond, gewerkt en is er druk verkeer met de pont. Een kar die ratelt op de keien.

Het is een gebied wat eigenlijk alles heeft. Vanaf de dijk kijk je over de landerijen en de Rotterdamse weg vormt daadwerkelijk de verbinding naar Rotterdam.. Molens bepalen de oever lijn van Zwijndrecht.

Het is tevens het begin van groei en modernisatie. Je kan ook stellen het romantische lome karakter zet zich om naar een steeds mechanischer industriële maatschappij. De stoommachine zorgt daar wel voor en voor Zwijndrecht betekent dat het spoor aangelegd wordt.

De gemeente wordt groter met de toevoeging van Meerdervoort, Groote Lindt, Heer Oudelands ambacht en Kijfhoek. Allemaal kleine gemeenten met een eigen kern die niet al te groot is. Lommerrijk is dat Zwijndrecht, een echt boerendorp van tuinders op goede grond om te telen. Ook voor de verwerking van alle fruit en groenten ontstaan inmaakkerijen aan de oever. Zwijndrecht bestaat als dijkdorp uit een langgerekt lint van huizen aan weerszijden van de dijk. Een lang smalle straat met zijwegen die naar de oever leiden waar ook tal van mensen op en naast bedrijfterreinen wonen.

Als ik vroeger rondfietste en rondkeek kon ik erg genieten van al die plekken, heerlijkheden waar je aan de oever nog kon zitten of liggen in de zon om gewoon te genieten. Natuurlijk ben ik wat jonger en heb in mijn geboortedorp veel veranderingen pas bewuster meemaakt naarmate ik iets ouder werd. Toch was het heerlijk om over die dijk rond te lopen of fietsen. Op de fiets kwam je wat verder en zag je vanaf de dijk de vorm van oud en nieuw.

Op het moment dat de dijk in beweging kwam vanwege de deltawerken en de tunnel aangelegd werd kwam de echte grootte verandering. Eerst verdween de zo typische bebouwing van de dijk waar ik als kind zo een mooi beeld van had en waar ik zo een enkele maal zo'n gelukzalig gevoel had beleefd.

Bij het kijken naar oude foto's zie ik hoe vals die emotie soms is. Toch is dat hebben van dat goede gevoel wel heel belangrijk. Zo heb ik van die ervarings-momenten dat ik naar Groote Lindt rij en daar rondkijk in een ontwapenende sfeer en kijk naar de oude panden die op en in de dijk staan zonder de geschiedenis te kennen. Bij de sloop betreed je die panden en kijkt naar jaren van geluk die daar beleefd zijn.

Die gestripte werkelijkheid aan de vooravond van de toekomst. Houten elektriciteitspalen waar op de draden de zwaluwen plaatsnemen. De steile dijk met al zijn grassen die stoer overeind staat en waarvan je weet dat die de watersnoodramp overleefd heeft maar waar je beter onderdijks kan fietsen voor de veiligheid. Het lommerrijke landelijke onderdijk''s is een verademing maar staat ook onder druk van de economische groei die al een eeuw eerder is ingezet.

Fiets ik nu langs die gezellige plekken waar ik vijftig jaar eerder kwam dan zie ik waar die groei toe heeft geleid. De dorpen hebben een nieuwe identiteit waarbij het alleen in Kijfhoek landelijk en lommerrijk is gebleven. In het nieuwe Develbos kan ik genieten en rondwandelen in het Develgebied en rustig zitten recreëren.

Het gebied heeft zich mooi ontwikkeld mede dankzij die economische groei als compensatie gebied. Het groengebied rondom Kijfhoek kent aan twee zijden een mooie ontwikkeling. Waar het voor mij vroeger het buitenland leek, zo mooi als de naam van de polder, is het nu een gebied waar ik eerder heen ga dan die oever waar ik als kind zo van genoot.

Genieten van de rivier kan ik nog steeds. Ik loop graag te wandelen langs de oever en vaar graag op de waterbus. De sophiapolder biedt de mogelijkheid om geweldig te recreëren toch fiets ik vaak verder door de betere ontsluiting. Heerlijk naar het Waaltje om de oever te volgen die mij toch weer naar het gebied rondom Kijfhoek brengt dwars door de Zwijndrechtse waard.

Ik geniet door de kennis van het gebied van de boerderijen en de molen die in Rijsoord staat en als monument van aanleg van nieuwe natuurgebieden daar prachtig is neergezet. Binnen de Zwijndrechtse waard hebben we veel gebieden die in de afgelopen hondervijftig jaar zijn veranderd.

Wij hebben telkens opnieuw het gebied opnieuw bedacht en ingetekend en aangelegd. In die tussentijd heeft het er soms ook heel lelijk uitgezien of waren het vreselijke vervuilde gebieden waar je liever niet kwam.

Je mist natuurlijk wel de iconen die verdwenen zijn als molens of een hotel het witte paard, het dijklint maar de eerlijkheid dient te gebieden dat op heel veel gebouwen qua onderhoud veel viel aan te merken. Het onderhoud aan oude panden op de Rotterdamseweg is vooral opgepakt door particulieren, in de Lindt zie je dat ook en de boerderij die zo geweldig is opgeknapt in Kijfhoek, ( bedankt Willem).

Wat gesloopt is komt niet terug maar het romantische gevoel blijft. Warme herinneringen aan een andere tijd waarin klederdracht nog normaal was en de snelheid van het leven gelijk was als aan het tempo van een boerenkar die ratelt over de keien. Bij het lezen van de reisverslagen van Piet Verhagen kan ik heel blij zijn met zijn visie op stad en land wordt ik steeds opnieuw geïnspireerd.

Ik stap graag op de fiets rustig rond fietsend zonder mij ook maar iets aan te trekken van tijd. De haast is voor anderen het genieten voor mij. Mijn advies doe dat ook met de komende lente. Stap op en rij lekker rond in ons mooie gebiedje en je eigen mooie herinneringen of fantaseer terwijl je rond rijd door de laatste zevenhonderd jaar Zwijndrechtse waard.

Chris Moorman

Chris Moorman

Hier vind je de column van Chris Moorman.

Wil je reageren op een van de artikelen?

Stuur hem dan een bericht op chrisjewierook@gmail.com


Chris Moorman

Chris Moorman

Hier vind je de column van Chris Moorman.

Wil je reageren op een van de artikelen?

Stuur hem dan een bericht op chrisjewierook@gmail.com