Alles over Zwijndrecht...

Column

Ave verum corpus (woensdag 17 oktober 2018)

Afbeelding bij Column: Ave verum corpus

Op Koningsdag 2018 was er een bijzonder optreden van de Moving Strings in het Spektakel in Zwijndrecht. 40 jaar eerder stonden zij op het Raadhuisplein in Zwijndrecht. Na het optreden in het spektakel , het was geweldig geslaagd, ging het plots mis. een van de gitaristen ging voor mijn ogen, loodrecht gestrekt .

Het gaf een klap en wij als omstanders schrokken ons een hoedje. Wat gebeurt er nou. Ik belde direct 112 terwijl de anderen allemaal een eigen taak uitvoerden. In het contact met de ambulancedienst konden we alle vragen goed beantwoorden en de ambulance arriveerde snel. Er werd een hartfilmpje gemaakt terwijl de rest van de band doorging met opruimen.

Waarschijnlijk was de inspanning de oude rocker teveel geworden maar het filmpje was ok en hij mocht zelfstandig naar zijn huis in Papendrecht rijden. Met Kees de Ruyter , wethouder in Papendrecht, maakte ik deze week over de nieuwe vestiging van de ambulancedienst RAVZHZ in Papendrecht nog een grapje.

Vooral omdat ik zelf ook met de ambulancedienst vervoerd ben. Dan ga je naar de dokter en die zegt we bellen de ambulance voor een hartfilmpje om vervolgens meegenomen te worden naar het ziekenhuis. In de straat waar ik geboren ben, de vermeerstraat, was ik al vroeg geconfronteerd met een hartpatiënt en dat was wel bijzonder..

Vooral die ene hartpatiënt deed van alles waarvan de omgeving schande sprak , hoe kan dat nou want hij krijgt wel geld maar kan eigenlijk gewoon werken. Nu waren er wel meer bijzondere gevallen in die straat maar ik blijf even bij het hart. Mijn vader werd in 1973 geveld door een hartinfarct. Ik kwam van school en mijn broer Ben meldde mij die nieuwe situatie. Wat nu? Wie gaat er koken, mijn moeder was in 1970 overleden, wij dus.

Wij hebben ons een bult gelachen want iets konden we wel maar die gehaktballen, hij hield van gekruid, waren toch net iets te pittig geworden door een te grote hoeveelheid worcestershire saus. Tja mijn vader lag in de Houttuinen en bezoekuur op de intensive care was heel kort dus het was passen en meten met was halen en brengen. Voor mijn vader was het leven zoals hij dat had voorbij. Plots domineerde de hartconditie en de vraag wat nu. Voorzieningen zoals wie die nu hebben met de WMO bestonden uiteraard niet.

Gewoon werken werd het niet en dus moest hij naar het GAK in de van Godewijkstraat in Dordrecht. Hij kreeg een taxivergoeding om zich te verplaatsen. Mijn vader vond uiteindelijk zijn draai in de kwaliteitscontrole tot het werken echt niet meer ging. Ook de achterbuurman viel ten prooi aan hartfalen en kwam ook thuis te zitten. Operaties aan hart en bloedvaten stonden nog in de kinderschoenen dus het was gewoon doortobben.

Vroeger was het dus niet beter maar het was zoals het was. Mijn ambulance rit in 1968 van Zwijndrecht naar Dordrecht herinner ik me als iets bijzonders en niet zozeer een ambulance rit, ik zie nu de doodzieke kinderen met de ambulance naar hun wensen rijden, ja zo voelde dat, ik werd dan vervoerd in zo'n mooie Mercedes . Je had ontzag voor de ambulance die toch wel speciale wagen die mensen naar levensreddende plekken brengt. In zo een vijftig jaar tijd is daarin veel veranderd.

De hufters met hersenloze inhoud proberen nu het werk van de ambulances en hun medewerkers te blokkeren. In de bootjessteeg is de ambulancedienst gevestigd naast het ziekenhuis. Als je de vooruitgang der dingen beschouwd zie je dat in Zwijndrecht vreugde en verdriet op die plek is gedeeld. Een ambulance is een rijdende plek van vreugde en verdriet waar ellende en optimisme altijd aanwezig is. Daarin deelde ik met Kees de Ruyter, de wethouder, mijn ervaring van mijn laatste ritje.

Ik had hem al aangekondigd dat ik nog een paar ritjes zou maken vice versa Rotterdam en liet hem weten dat ik zeer tevreden ben over het personeel. Toen ik deze zomer over de periferie in Parijs reed weken we voor iedere auto met zwaailicht uit. Ook al was daar niet zoveel plek. voor de voorbeelden uit Nederland waar iemand moet wachten omdat er een hulpverlener staat dan uit zijn dak gaat hoef je niet ver te zoeken. Mijn ritje was een gemoedelijke, ik stond niet op het punt van doodgaan, en kwam zelfs bij mijn eigen huis voor de deur langs, onderweg werden we ingehaald door een collega met spoed. Uiteindelijk kom je een ziekenhuis binnen , in 1968 was dat de Houttuinen en Nu het Albert Schweizerplaats

Het ziekenhuis is het een groot bedrijf waar het een komen en gaan is. Ik zou in de tijd dat ik hier verblijf zelfs een klantentevredenheidsonderzoek kunnen doen. Zou, want ik moet mij vooral concentreren op mijn genezing. Die genezing komt mooi terug in de muziek en een evenement dat in augustus 2012 plaatsvond in het ASZ. Het waren de opnamen voor het TV programma, de tiende van Tijl, waarin heling centraal stond.

We vormden samen met tal van mensen en een koor een lijn die leidde naar een patiënten kamers. Het mooie van het muziekstuk is dat het gecomponeerd is door Mozart met de titel Ave Verum Corpus, gegroet waarachtig lichaam, kv618. Hij droeg het op aan een kerkdirigent in Baden, waar Mozarts vrouw Constanze vaak vertoefde vanwege haar slechte gezondheid waar de dirigent veel zorg aan haar besteedde. De PR man van het ASZ Frank van den Elzen heeft nog fantastische herinneringen aan de opnamen met de samenzang.

Hij heeft net als ik de opnamen tientallen keren bekeken. Ik blijf tot tranen toe beroerd als ik het hoor. Naast mij stond Aris Duyvis uit Papendrecht die altijd de spirituele avonden in het Hof organiseerde. Toen hij stopte met de organisatie van deze avonden is hij gaan zingen en dat zie je hem hier dan ook met verve doen. Ik heb vreugde en verdriet meegemaakt in het ziekenhuis maar ook uit het ziekenhuis gekomen,blij in tranen. Ave verum corpus wordt ook vaak gedraaid op begrafenissen en houdt het dan maar droog.

Het ritje met de ambulance heeft weer veel losgemaakt. Wie de uitvoering van dit muziekstuk kv618 wil horen of de uitzending van de tiende van Tijll uit februari 2013 kan dat op you tube opzoeken. De ambulance dienst zal ik zelf nog een paar keer moeten gebruiken om daarna weer gezond en opgelapt de dubbele leeftijd van nu te halen. Het bedrijf ziekenhuis, ambulancedienst en alle doktoren groepen en tal van diensten zijn enorm gegroeid en gespecialiseerd. In de hartsector waarvoor ik hier ben zie je dat de specialisatie zich loont.

Waar mijn vader niet geholpen Kon worden zie je nu mensen met zijn klachten na vier dagen terug gaan naar huis en dat is heel mooi. Natuurlijk gaat het bij mij wat anders maar zo leer je wel weer meer bij van het ziekenhuis. Ik wens iedereen toe gewoon als bezoeker of medewerker in het ziekenhuis te komen. Maar kom je er met de ambulance dienst dan kan ik hier alleen maar een tevreden opmerking neerzetten.

En een dikke pluim voor alle verzorgenden.

Chris Moorman

Chris Moorman

Hier vind je de column van Chris Moorman.

Wil je reageren op een van de artikelen?

Stuur hem dan een bericht op chrisjewierook@gmail.com


Chris Moorman

Chris Moorman

Hier vind je de column van Chris Moorman.

Wil je reageren op een van de artikelen?

Stuur hem dan een bericht op chrisjewierook@gmail.com