Alles over Zwijndrecht...

Column

De avondvierdaagse in het landschap van Jetzes (maandag 18 juni 2018)

Afbeelding bij Column: De avondvierdaagse in het landschap van Jetzes

Het was weer een geweldige beleving om de avonvierdaagse voorbij te zien trekken. Hoe vaak heb ik hem gelopen door Zwijndrecht en Ambacht. We liepen over de vrouwgelenwegweg en Krommeweg maar ook langs de toen nog Rotterdamseweg langs de rijksweg naar de heeroudelandslaan zo langs het Develpark naar de Ringdijk.

Tal van Routes maar de genoemde wegen waren leeg gebied of tuinderijen. Vooral langs het Develpark was wel mooi omdat er nog huizen en boerderijen stonden en op de Luizenbult het huis van agent van der Ven. Des te verder ik terugdenk des te beter zie ik alle veranderingen.

Ik zat op de basisschool, dat heette natuurlijk lagere school en wij hadden ook schoolzwemmen. Daarvoor moesten wij op de fiets naar zwembad de hoge Devel waar we onderwijs kregen van Dhr Robbemond of Dhr Pietserse. Nu was het altijd wel een onderneming om met zijn allen onder begeleiding van een leerkracht er heen te fietsen. Tegenwoordig zou een veelvoud van ouders als begeleiding mee moeten maar destijds was één leerrkracht die meeging.

Wij moesten nog via de overweg bij de heer Oudelandslaan. Dat was best wel spannend aangezien er spoorbomen stonden en het dus best opletten was. Je fietste over een andere infrastructuur met minder autoverkeer dan nu. Ik genoot wel van de omgeving en vond het dan ook prachtig om de boerderijen te zien en de ruimte die er achter lag van het Heer Oudeland gebied.

Als ik daar in de zomer reed en liep gaf het mijn toch nog een gevoel zoals dat op de platen van Jetses zichtbaar was. Nog geen stedelijk gebied waar noeste arbeid gepleegd werd door agrariërs die in het zweet des aanziens hun werk deden. Nu was de wereld in ontwikkeling en Zwijndrecht ook dus gaandeweg zag je de verandering. Juist de avondvierdaagse die je de tijd gaf om rond te kijken liet ruimte voor de details.

Zwaluwen die mij niet opvielen op de fiets zag ik lopend wel maar eigenlijk zag ik veel meer maar de wereld zag er daar zo uit. Ik was een kind hoe kon ik weten dat dit niet zo zou blijven bestaan. De avondvierdaagse was een soort dril. Je behoorde netjes in de pas te lopen en strak georganiseerd lopen want daar werd je op beoordeeld. Ik vond het allemaal best maar had ook wel zoals tegenwoordig meer de neiging om lekker te wandelen en rond te lopen kijken wat betekende dat er gaten vielen in de groep.

Toch was ik een goede wandelaar die geprikkeld werd door de grenzen die we opzochten, best spannend zo ver van huis en soms niet meer weten waar je was. Vandaag zag ik een foto uit HIAmbacht en werd er aan herinnerd hoe anders ons buitengebied was. Walburg was nog leeg en je liep daar langs de tuinderijen. Als we onderdijks na het Noordpark waren afgebogen en over de Vrouwgelenweg liepen waar ik wel wat namen van tuinders kende uit de verhalen van mijn vader dan voelde ik mij al wat meer veilig..

En die Krommeweg was echt krom met zijn sloten die er naast lagen. De rijksweg die bij Ames zijn afrit had en de wandelaars kruisten waar het fietspad het wandelpad vormde. Vandaag is dat wel even anders. Wat misschien wel erger is geworden is het gedrag van de automobilisten die zich door de stoet van voetgangers wil wurmen. Vroeger waren er wel minder auto s maar was er door de gemeentepolitie meer toezicht maar was het ook gevaarlijk.

De verschillen zullen er altijd zijn maar als we nu de routes lopen die ik vroeger liep dan komen we alleen bebouwing tegen. Wat ik wel zag en zie is heel veel blije mensen en een festijn wat zeker een goede waarde heeft. Als je nu langs het gemeentehuis komt dan is dat niet meer de stijve bordes scene met wuivende notabelen maar een enthousiaste burgemeester met wethouders en raadsleden die high fives uitdelen en met mensen op de foto gaan.

De evolutie van het evenement, de verandering in tijd brengt mooie dingen met zich mee. De uitdrukking vroeger was alles beter past hier mooi bij. Het vergelijk in tijd is mooi als je kijkt naar bewustwording. Zwijndrecht is een jongeren op gezond gewicht gemeente. Moesten we daar vroeger niet op letten dan? Ja natuurlijk maar er was een heel ander aanbod aan voedsel en ik was mij bewust van de verschillen van wat er door mensen gegeten werd in de verschillende lagen van bevolking. Een bewustzijn die ik van huis uit heb meegekregen.

Waar je in het verleden zelf snoepkettingen maakte is er al heel lang een vast aanbod van huldigingsmateriaal. Vanwege het gezondheids denken worden er nu bij Albert Heijn al workshops gegeven waar je gezonde versieringen kan maken. De Albert Heijn uit mijn avondvierdaagse tijd was die uit de passage en was toch heel wat beperkter dan tegenwoordig. Toch zag ik in de schoolklassen veel klasgenootjes met bergen snoep om hun nek glunderend voorbij komen. Mijn klasgenootjes kwamen uit alle lagen van de bevolking.

Armoede en rijkdom liepen door elkaar heen. Je wist wie arm was of minder rijk maar dat uitte zich ook wel in wat men te eten had of wat men op de laatste avond van de avondvierdaagse kreeg. Mijn moeder maakte slingers van pinda s en snoep waar je al naar uitkeek. O wat kon ik genieten van de huldiging met dit soort kransen die met liefde en toewijding gemaakt waren. Maar zichtbaar voor mij waren ook de anderen die niets ontvingen of de leeftijdsgenootjes langs de kant die niet meegelopen hadden vanwege de kosten. Nu was delen voor mij geen punt.

Ik was mij bewust wat er allemaal om me heen gebeurde of hoe anders het landschap er uitzag. Juist dat kijken en de verbinding zien tussen stad en land, rijk en arm is voor mij een leidraad die zo mooi past bij Zwijndrecht. Piet Verhagen,de architect van het oude raadhuis, werkte zo vanuit zijn visie in de stedenbouw en dat is iets wat ik ook in mijn werk graag meeneem op het gebied van inrichting.

Het zijn de zichtlijnen waaruit ik de ontwikkeling van de maatschappij bezie en zo geniet als ik terug kijk naar de wandelingen van de avondvierdaagse. Tussen toen en nu is er heel wat gebeurt in de wereld maar het geluk wat ik ervaar als ik de kinderen in de ogen kijk bij de avondvierdaagse maakt mij blij. Het helpt mij bij het loslaten van die wereldse problemen of dichterbij huis de lokale opstoppingen in het verkeer of zaken als armoede die we toch niet zijn kwijtgeraakt.

Ik bezie de werkelijkheid van alledag en blijf geloven in een heerlijke nieuwe wereld. Zo wandel ik ook nog steeds dezelfde routes als destijds en geniet van wat is verworden en zet dat in de context waarin het past. Rijkdom en armoede is gebleven maar de nieuwe wereld toont zich al op een manier die passend is bij een mens die bewust wordt, ja vroeger was het beter maar tegenwoordig doen we het ook goed. Ik fiets genoegzaam op de fietspaden en wordt ingehaald door leeftijdsgenoten die elektrisch aangedreven hun rondje meedraaien.

Het zwembad is meegegroeid met de tijd, schoolzwemmen bestaat niet meer en zwemlessen zijn gezellig. De route langs de Devel leidt langs onmetelijke rijen huizen van divers niveau. Als ik door het buitengebied rij en goed kijk zie ik nog steeds beelden zoals op de platen van Jetses ook al weet ik dat we een eeuw verder zijn. Ik pluk de dag maar laat ook wat voor de ander over.

Chris Moorman

Chris Moorman

Hier vind je de column van Chris Moorman.

Wil je reageren op een van de artikelen?

Stuur hem dan een bericht op chrisjewierook@gmail.com


Chris Moorman

Chris Moorman

Hier vind je de column van Chris Moorman.

Wil je reageren op een van de artikelen?

Stuur hem dan een bericht op chrisjewierook@gmail.com